Polis Evinde Kimler Kalır? Bir Genç Yetişkinin Anlatımıyla
Hayatımda bazı anlar vardır, sanki her şey bir anda birbirine bağlanmış gibi hissedersiniz. O anlar, geçmişin ve geleceğin aynı anda birleştiği, hislerin ve anıların her yönüyle size dokunduğu anlardır. Bugün sizlere tam da böyle bir anımı anlatacağım: Kayseri’deki bir polis evinde geçirdiğim bir gece.
Bir Yalnızlık Çığlığı
Kayseri’de yaşamak, bazen insanın duygularını sarar, bazen de bırakıp gider. Gece vakti, birdenbire yalnızlık sarar dört duvarı, başınızı yastığa koyduğunuzda, şehri değil, sadece içindeki boşluğu duyarsınız. Bu boşluk, bazen bir polis evine sığınma ihtiyacı gibi gelir. Orada kimsenin kimseye hesap vermediği, sakin bir hayatın izini sürebileceğiniz bir yer. O gece, kaybolmuş duygularımı toparlamak için gittiğimde, tek bir soru kafamı meşgul ediyordu: Polis evinde kimler kalır?
Bir Anlık Tesadüf: Sakin Bir Gecede Başlayan Hikaye
Birkaç haftadır sıkıcı bir rutine takılmıştım. İşten, evden, insanlardan… Kayseri’nin sessiz sokaklarında yürürken, gözlerim polis evinin o büyük kapısına takıldı. Sanki bir an, bir şeyler çığlık atıyordu içimden. “Gel, içeri gir ve biraz da burada kal. Kimse seni yargılamaz, kimse seni sorgulamaz,” diye fısıldadı. Ve ben de o an, ruhumun çağrısına kulak verip, polis evinin içinde bir gece geçirmek için başvurdum. İçeri girdiğimde, kalabalık olmayan, ama bir şekilde herkesi birbirine bağlayan bir hava vardı.
İçeride kimseyi tanımıyordum, ama bu durum beni hiç rahatsız etmedi. Polis evlerinde kalan insanlar genelde geçici süreliğine orada olurdu; tıpkı ben gibi. Kimileri, görevden dönüp dinlenmeye gelmiş, kimileri ise yalnızlıklarını paylaşmak için bir köşe aramıştı. Herkesin kafasında kendi hikayesi, ruhunda kendi çalkantıları vardı. Ama o gece, sanki herkes birbirinin gözlerinde birer yansıma gibiydi. İhtiyacımız olan şey belki de bir nefes almaktı.
Hikayelerin İçindeki İnsanlar
Bir süre sonra, odada yalnız kalmanın bana ne kadar garip geldiğini fark ettim. Odama giren kişi, yaşı benden biraz büyük, polis üniforması giymiş bir adamdı. Gözlerinde yorgunluk vardı, ama bir o kadar da huzur. “Biraz oturmak ister misin?” dedi, hemen ardından ekledi, “Burada kalmanın garip bir tarafı yok. Herkesin burada bir sebebi var.”
O adam, polis evinin normalde kimler için bir sığınak olduğunu anlatmaya başlamıştı. “Genellikle polisler gelir, ama zamanla hayatının zor anlarını atlatmaya çalışan herkes buraya sığınır,” dedi. Bunu duyduğumda, kafamda bir ampul yanmış gibi oldu. İnsanlar, hangi mesleğe ait olursa olsun, duygusal yüklerinden kurtulmaya çalışırdı ve bir polis evi daima o yükü hafifletecek bir yer olabilir miydi?
Ve o anda içimde bir ışık yanmaya başladı. Hepimiz, bir şekilde birbirimizle bir bağ kurmalıydık. Gece, o kadar derinleşti ki, her şey birbirine karıştı: Yalnızlık, umut, hayal kırıklığı ve belki de biraz huzur. Bir polis evinde kimlerin kaldığını düşündükçe, aslında kimlerin kalabileceğini de anlamaya başladım.
Bir Sonraki Sabahın Umudu
Ertesi sabah, güne başlarken hissettiğim bir boşluk vardı ama o boşluk, artık bana korku vermiyordu. Hayatın ne kadar kısa olduğunu, bazen yalnız kalmanın ne kadar gerekli olduğunu fark etmiştim. Polis evinde geçirdiğim o kısa ama derin gecede, bir insanın yalnızlıkla barışabileceğini, eski hataların üzerine inşa edebileceğini öğrendim. O gece, her şeyi sormadan, her şeye göz yumarak bir noktada kendimi bulmuştum.
O insanlar, o geceyi geçiren herkes, aslında kimseye anlatamadığı bir şeyleriyle yüzleşiyorlardı. Polis evlerinde kimlerin kaldığına dair gerçek, aslında herkesin kendisiyle yüzleşmeye gelenlerdi. Onlar, belki de sadece bir adım daha atmak, bir an daha dinlenmek, hayatlarına bir ara vermek isteyen insanlardı.
Sonuçta: Bir Gece, Bir Sığınak
Polis evinde kimlerin kaldığını düşündüğümde, bir şey fark ettim: Herkesin bir hikayesi vardı, her kişinin duygusal bir yükü vardı. Bir yer, bir zaman, bir sığınak. Geceyi geçirenlerin, neyi aradığını ve aslında neyi bulduğunu hep birlikte hissettik. Bazen hayat, küçük bir adım, bir sığınak arayışıyla anlam kazandı. O gece, hem bir yerin hem de bir anın sükûnetinde kaybolduk. Ve belki de polis evleri, kimseye söylemediğimiz hislerle bir araya geldiğimiz, kimseyi yargılamadığımız, sadece kendi iç dünyamıza dönerek bir arada kaldığımız yerlerdi.
Bir polis evinde kimler kalır? Hayatın yükünü taşıyanlar.